 |
|
|
|
|
| Verhalen |
| |
| 27 |
november |
2005 |
De Marathon van Suriname |
Ron Koorevaar |
|
Na de generale repetitie in 2004 ging in de vroege ochtend van 27 november 2005 de Srefidensi-loop van start, de eerste officiële Marathon van Suriname.
Al lang had Suriname de ambitie om een marathon te organiseren.
Er werd voor gekozen om de marathon deel uit laten maken van de festiviteiten rond de viering van de onafhankelijkheid (“Srefidensi”) op 25 november.
Vandaar ook de naam van de loop: de Srefidensi Marathon.
|
| Unieke loop |
|
In meerdere opzichten is de Surinaamse marathon uniek in zijn soort.
Zo zijn de omstandigheden waaronder gelopen wordt best extreem.
De start is om half vijf 's nachts waardoor de eerste twee uur worden afgelegd in het donker.
Zo'n vroege start kan ook nauwelijks anders omdat de temperatuur na zonsopgang al snel stijgt tot boven de 30 graden.
Een extra verzwarende omstandigheid is de, vaak funeste, hoge luchtvochtigheid door de nabije aanwezigheid van het tropisch regenwoud.
|
|
Bijzonder is ook dat het de enige marathon ter wereld is waar de minister van Defensie de lopers verwelkomt en de president van het land de prijzen uitreikt.
Dat zal ook zeker te maken hebben met het feit dat het Surinaams Nationaal Leger verantwoordelijk was voor de organisatie van deze – overigens voor iedereen toegankelijke – wedstrijd.
|
| Uitnodiging |
|
Via een begin 2005 gelegd contact met het Surinaamse Leger ontving de Nederlandse krijgsmacht eind juli een uitnodiging om met een militair team deel te nemen aan de marathon.
Na lange politieke afweging (de relatie met Suriname ligt op dat vlak gevoelig) werd eind september positief besloten.
De delegatie zou verder de Nederlandse krijgsmacht representeren bij de officiële ontvangsten rond de viering van 30 jaar onafhankelijkheid.
Ook minister-president Balkenende zou daarbij aanwezig zijn.
Naast het lopen moest er dus ook nog worden gewerkt (nou ja…).
Ik had het geluk delegatieleider te mogen zijn van de 17-koppige Nederlandse afvaardiging waaronder 12 lopers.
|
| Voorbereiding |
|
Door de korte voorbereidingstijd van 7 weken kwamen alleen geoefende lange afstandlopers in aanmerking voor het militair marathonteam.
De – zeker voor Nederlanders – extreme omstandigheden vereisten dat de lopers goed wisten wat ze deden, zowel bij de voorbereiding als bij de marathon zelf.
In overleg met TNO en de medische groep van de marathonorganisatie in Suriname begeleide één van onze verzorgers, fysiotherapeut bij het Korps Commandotroepen en ervaren op het gebied van zware fysieke belasting onder extreme omstandigheden, ons bij een zo optimaal mogelijke voorbereiding.
Denk daarbij aan voedingsadviezen, vaccinaties, specifieke vitamines en mineralen, ook gericht op de sterk verminderde weerstand direct ná de marathon.
Naast de ‘normale’ marathonvoorbereiding gaf hij het advies om ook een paar keer 's morgens vroeg te trainen.
Twee keer heb ik om half zeven een lange duurloop gedaan om te weten wat het is om zo vroeg en in het donker te lopen.
Het was wel mooi om in het ontwakende Meijendel de zon te zien opkomen maar mijn hobby zal zo vroeg lopen niet worden.
|
| De trip |
|
Dinsdag 22 november vertrokken we, gekleed in nationale sportoutfit met het daarbij behorende bekijks, van Schiphol naar Paramaribo.
Na negen uur vliegen arriveerden we rond vijf uur 's middags plaatselijke tijd (Nederlandse tijd negen uur 's avonds).
De woensdag tot en met vrijdag trainden we licht van zeven tot acht uur 's morgens.
Het uur was bewust zo gekozen omdat dit op de dag van de marathon ook het zwaarste deel zou zijn.
Op dat tijdstip trainen hielp ons dat goed aan te voelen en het droeg ook bij aan een zo snel mogelijke acclimatisatie.
Naast een uitgebreide parkoersverkenning op donderdag waren deze dagen ook rijkelijk gevuld met representatieve verplichtingen met als hoogtepunt de onafhankelijkheidsviering op vrijdag 25 november.
Nu is dit niet de ideale voorbereiding op de marathon maar dit feest mochten we niet missen en het was uniek om te ervaren hoe spontaan, hartelijk en gastvrij de Surinaamse bevolking is.
|
|
|
| De marathon |
|
Zondagnacht om één uur ging de wekker.
Na het ontbijt vertrokken we om twee uur naar het centrum van Paramaribo waar bussen klaar stonden om de lopers weg te brengen naar de start zo'n 30 kilometer landinwaarts bij het dorpje Onverwacht.
De dorpsbewoners waren hun feestje de avond ervoor al begonnen en dansend op live-muziek verwelkomden ze ons daar rond kwart voor drie.
Tijd voor de laatste voorbereidingen en een lichte warming-up in een heerlijke, ontspannen sfeer waarbij er alles op was gericht het de lopers zo goed mogelijk naar de zin te maken.
Voor de start zijn we nog gewogen en is het gewicht op het startnummer gezet.
Mocht er onderweg iets gebeuren dan was snel duidelijk of extreem vochtverlies daarvan de oorzaak was.
|
|
Tijd is in Suriname, zo was inmiddels onze ervaring, een betrekkelijk begrip.
Bijna verbaasd waren we dan ook dat het startschot precies om half vijf klonk.
Weggeschoten in volstrekte duisternis was ik op weg naar Paramaribo.
Inmiddels was de temperatuur “gezakt” tot 24 graden.
Geen idee had ik ervan hoe mijn lijf, leden en geest zich zouden houden onder deze omstandigheden.
Ik had me voorgenomen niet sneller dan 5 minuten per kilometer te lopen.
Dat tempo leek me wel zo veilig om ook werkelijk de finish te halen en als het kon ook nog enigszins gezond.
Het eerste deel van het parkoers was gelukkig heel goed begaanbaar, wel zo makkelijk in het donker.
Her en der zijn mensen hun bed uitgekomen om ons aan te moedigen.
De verzorging onderweg was prima, elke drie kilometer werd er een halve literfles mineraalwater en een beker sportdrank uitgereikt.
Normaal is het al belangrijk dat je tijdig begint met drinken, hier natuurlijk helemaal.
Het was knap warm en na een half uurtje lopen was ik volledig doorweekt, geen draadje meer droog aan mijn lijf.
Lopen in het donker viel me erg mee.
Maar het scheelde ook dat ik een groot deel samen opliep met Adrie, een teamgenoot.
|
|
Het halve marathonpunt bereikte ik na 1.49.
Hierna was er al na elke 2 kilometer een drankpost.
Daar was ik ook blij om; goed drinken en de rest over je hoofd.
Bij drie punten op het parkoers had de Surinaamse brandweer een neveldouche paraat.
Heerlijk verkoelend en natter kon je toch niet worden.
Onze eigen coach Jack Wouters (tevens bondscoach van de KNAU), op de motor als een “Jos Hermens”, checkte met regelmaat het schema, maakte een praatje en zorgde zonodig voor extra verzorging.
Bij 16 en 25 kilometer hadden we een extra eigen verzorgingspost met geconcentreerde koolhydraatdrank.
|
| De marathon begon |
|
Na 27 kilometer kwamen de buitenwijken van Paramaribo in zicht.
Hier werd ook het wegdek slechter, gaten in het asfalt, hobbelige klinkerwegen en zelfs een stuk met losse steentjes.
Je kunt je wel voorstellen wat een “aangenaam prettig” gevoel dat gaf.
Plotseling was het licht, dat gaat hier heel snel.
De zonsopgang was schitterend.
Al snel zou de temperatuur oplopen tot boven de 30 graden, dat was minder schitterend.
Maar goed, dat wist je van tevoren.
Ik passeerde het 30 km punt in 2.37.
De Srefidensi-marathon was begonnen.
De uitstekende verzorging werd uitgebreid met een flink aantal medische hulpposten.
Actief werd gecontroleerd en als je er niet goed voor stond werd je er zonder pardon uit gehaald.
Steeds werd gevraagd hoe het ging en regelmatig gingen ze na of je nog wist hoe je heette of zoiets.
Soms…, vooral op de slechte stukken, kwam ik in de verleiding om wat onzin uit te kramen…
En misschien heb ik dat onbewust ook wel gedaan maar was het nog niet erg genoeg.
Want een beetje gek moest je wel zijn, dat werd me steeds duidelijker.
|
| Finish in zicht |
|
Het opzwepende publiek langs de kant zorgde ervoor dat het tempo in de laatste kilometers enigszins constant bleef.
Nog drie kilometer, het aftellen begon (of was ik daar al eerder mee begonnen?).
Na het 40 km punt kwam de Surinaamse Coolsingel in zicht.
En zo voelde het ook. Muziek en juichende mensen.
Kippenvel bij 32 graden.
Daar doe je het voor, toch?
Ben altijd blij met de finishstreep in zicht maar nu zeker.
Eindtijd 3.41 en twee kilo lichter zo bleek bij het onontkoombare wegen.
|
|
|
|
In het finishgebied was alles wat je maar wenste.
Drinken, open-lucht-douchen en eten.
Ons team sleepte vier (kolossale)
prijzen in de wacht, 2e bij de dames, 1e en 2e bij de mannen 40, en tot mijn verrassing was ik 3e bij de mannen 50.
Maar mijn vreugde was van korte duur, want kort na de prijsuitreiking bleek er een foutje te zijn gemaakt.
De echte nummer 1 in mijn categorie was over het hoofd gezien en die reclameerde terecht.
Ik werd 4e en moest mijn prijs weer inleveren.
Groot was opnieuw mijn verrassing toen de organisatie kort daarna met een (zelfde) beker kwam aanzetten met daarop gegraveerd “4e prijs”.
De dag kon niet meer stuk!
Snel wat dierbaren ge-sms't dat ik het overleefd had.
|
|
Na nog een dagje rust en een bezoek aan het fraaie Brownsberg Natuurpark in de Surinaamse binnenlanden, was het tijd voor de terugreis.
Afscheid nemen van onze gastheren en inpakken.
Dinsdag terug naar Nederland.
Weer in nationale sportoutfit, met kolossale bekers als trofeeën.
De stewardessen waren niet bij je weg te slaan, droomde ik de nacht voor vertrek.
De werkelijkheid bleek anders…
Het weer in Nederland trouwens ook!
Had nu al heimwee…
|
| Ron Koorevaar, groep 2 |
| |
